ردکردن این

راه و بیراهه تولیدگرایی

براساس آمار رسمی سطح تولید بخش صنعت در سال ۱۳۹۹ حدود ۱۰ درصد کمتر از تولید این بخش در سال ۱۳۹۰ بوده است. همچنین سرمایه‌گذاری در کل اقتصاد در سال ۱۳۹۸ حدود ۱۸ درصد کمتر از سرمایه‌گذاری در سال ۱۳۹۰ بوده است. چنین رشد منفی در سرمایه‌گذاری و تولید بخش صنعت و معدن در یک دهه برای کشوری که از ظرفیت‌های استفاده نشده بالایی برخوردار است، نشان از وجود مشکلاتی عمیق در این حوزه دارد. اگرچه بخشی از این مشکلات ناشی از شوک‌های تحریمی در سال‌های اخیر بوده که از کنترل سیاستگذاران خارج بوده است، اما آیا سیاستگذاران اقتصادی که ادعای اولویت حمایت از تولید را دارند، واقعا نمی‌توانسته در یک دهه گذشته برای بهبود این شرایط اقدامی صورت دهد؟

برخلاف آنچه در سال‌های اخیر محقق شده، اگر اولویت سیاستگذار اقتصادی بهبود وضعیت تولید باشد، باید سیاست‌های اقتصادی بخش‌های مختلف در قالب یک استراتژی جامع به‌گونه‌ای تدوین شود که حمایت از تولید به‌عنوان اولویت اول سیاستگذاری مدنظر باشد. در زیر برخی از اقداماتی که سیاستگذار اقتصادی فارغ از شرایط تحریمی می‌تواند در راستای بهبود وضعیت تولید به کار گیرد، اما تاکنون به نحو شایسته‌ای به آن پرداخته نشده، آورده شده است:

سیاست‌های بهبود دهنده فضای کسب‌وکار

رتبه ۱۲۷ کشور در شاخص فضای کسب‌وکار در سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که فضای اقتصاد ایران برای راه‌اندازی یک کسب‌وکار اصلا فراهم نیست. در این بین بخشی که اقتصاد ایران با مشکل جدی‌تری روبه‌رو است، حوزه شروع کسب‌وکار است که رتبه ایران در آن ۱۷۸ است. الزام به گرفتن مجوزها و استعلامات متعدد برای شروع یک کسب‌وکار باعث شده که به یکی از ضعیف‌ترین کشورها در این حوزه تبدیل شویم. استفاده از تجربه موفق کشورهای آسیای میانه و حذف مجوزهای غیرضرور اقدامی موثر در بهبود فضای تولیدی کشور خواهد داشت.

نقطه ضعف جدی دیگر در حوزه خروج از کسب‌وکار (قوانین ورشکستگی) است که رتبه ایران در آن ۱۳۳ است. متاسفانه قوانین شفاف و تسهیل‌کننده‌ای در حوزه ورشکستگی و خروج از یک کسب‌وکار در کشور وجود ندارد. در این راستا این تلقی مسوولان که یک واحد تولیدی نباید تعطیل و ورشکسته شود یک رویکرد اشتباه است که منجر به کاهش کارآیی بخش تولیدی می‌شود. در حالی که یکی از مزایای رکود برای یک اقتصاد این است که واحدهایی که کارآیی کمتری دارند و ضعیف‌تر هستند با ورشکستگی در دوره رکودی از بازار خارج می‌شوند و جای خود را به واحدهای با کارآیی بالاتر می‌دهند و این‌چنین اقتصاد رشد پیدا می‌کند. بنابراین سرپا نگه‌داشتن شرکت‌های ورشکسته نه‌تنها حمایت از بخش تولیدی به حساب نمی‌آید، بلکه به دلیل بلوکه کردن سرمایه اقتصاد در شرکت‌های ناکارآمد می‌تواند ناکارآیی را در اقتصاد افزایش دهد.   

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در reddit

هنوز نظری ثبت نشده،نظر خود را ثبت کنید!


افزودن نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *